Της Λούκας το κάγκελο

Οι καλοί μου τρόποι δεν μου επιτρέπουν να εκφραστώ όπως ακριβώς θα ήθελα. Ωστόσο οφείλω να παραδεχτώ πως μου έχει ανέβει το αίμα στο κεφάλι. Κάθε μέρα που περνάει τα χάνω όλο και περισσσότερο. Δεν μπορώ να αποφασίσω αν είναι τόσο μα τόσο μα τόσο (δεν είναι λάθος, επίτηδες το έχω γράψει 3 φορές) ηλίθιοι ή τόσο πολύ πουλημένοι. Παλιότερα νόμιζα ότι είναι ανίκανοι οι πολιτικοί μας, πλέον όμως αυτό το ενδεχόμενο δεν "παίζει". Αν είσαι ανίκανος, κάνεις 15 στραβά, σου βγαίνει όμως βρε αδερφέ και κανένα σωστό μέτρο που και που. Έτσι για τα μάτια του κόσμου.
Εδώ όμως δεν τους βγαίνει τίποτα σωστό. Έχουν γελοιοποιήσει το νόμο των πιθανοτήτων. Και επιπλέον παίρνουν το γεμάτο όπλο που άφησε ο μικρός Γιωργάκης στο τραπέζι και παίζουν ρώσικη ρουλέτα με την τύχη μας, δίχως να μας ρωτήσουν. Είναι τόσο γελοίοι και αφερέγγυοι, ώστε κάθε φορά που βγαίνει κάποιος υπουργός ή ο Γιωργάκης να μιλήσει, το ΧΑΑ γκρεμοτσακίζεται. Τους έχουν πάρει είδηση όλοι ότι όχι μόνο δεν πρόκειται να ακούσουμε αλήθεια από τα χείλη τους, αλλά θα πρέπει να περιμένουμε τα ακριβώς αντίθετα απ' όσα λένε.
Και φτάνω στο χθεσινό δημοσίευμα. Αν είσαι πρωθυπουργός με ... φρύδια, πώς είναι δυνατόν να δέχεσαι από έναν υπουργό, υποτίθεται συνεργάτη σου σε μια εθνική προσπάθεια, να τορπιλίζει αυτή την προσπάθεια; Δεν με νοιάζει αν αυτά που γράφει είναι εν μέρει σωστά. Δεν μπορεί ένας άνθρωπος να κάνει αντιπολίτευση στις πράξεις του. Η Νέα Δημοκρατία δεν έχει κάνει τόσο έντονη κριτική στην κυβέρνηση όσο η Κατσέλη. Κι ο μικρός Γιωργάκης το δέχεται. Φαίνεται πως δεν του επέτρεψε η μαμά Μαργαρίτα να εκφράσει τα παράπονά του.
Σε καλό, σίγουρα δε θα μας βγει. Φαίνεται πως δεν έχουν καταλάβει ότι κανείς δεν υποχρεώνει τους λοιπούς Ευρωπαίους να μας δανείζουν. Και πώς αν μας πουν "αϊ σιχτίρ κι εσείς κι οι ΔΕΚΟ σας", θα πρέπει να βρούμε μόνοι μας χρήματα. Μάλλον μας έχουν πουλήσει με κάποιον άλλο τρόπο οι πολιτικοί μας, απλά ακόμα δεν τον ξέρουμε ακόμα. Και όλες τους οι ενέργειες είναι για την επίτευξη αυτού του κρυφού σκοπού.
Υπάρχει κανείς που δεν καταλαβαίνει τη σημερινή πτώση; Έχουμε μπλέξει άσχημα, λόγω των πουλημένων πολιτικών. Οι οποίοι είναι οι πρώτοι που θα την κάνουν μόλις δυσκολέψουν κι άλλο τα πράγματα. Τα στοιχήματα στο τραπέζι: υπάρχει κανείς που να ποντάρει ότι μετά τη λήξη της θητείας του, υπάρχει περίπτωση ο Γιωργάκης να μην δουλέψει στην Αμερική; Σε κάποια καλή θεσούλα, ως ανταμοιβή για τις υπηρεσίες που έχει προσφέρει και συνεχίζει να προσφέρει; Η ζωή μας κύκλους κάνει... Εγώ ποντάρω ότι θα γυρίσει στην Αμερική, παρέα με τον κολλητό του τον Αντωνάκη και θα ανανεώσουν τη φωτογραφία που είχαν βγάλει ως φοιτητές: χωρίς μαλλιά όμως αυτή τη φορά.

Το μνημόνιο μας το τράγινο

Όλοι έχουν πλέον εκφράσει την άποψή τους για το μνημόνιο. Η σωστότερη όλων είναι πως αν το μνημόνιο δεν υπήρχε, θα έπρεπε να το εφεύρουμε. Είναι ο ιδανικός τρόπος για να συνεχίσουν οι πολιτικοί να σφυρίζουν αδιάφορα και να τρώνε δισεκατομμύρια, μαζί με αρκετούς εκλεκτούς και να ζητούν θυσίες από τους υπόλοιπους. Εκτός αν πιστεύει κανείς ότι όσοι θέτουν υποψηφιότητα για να εκλεγούν, το κάνουν για το καλό του τόπου, του δήμου, της νομαρχίας κτλ. Όσοι το πιστεύουν αυτό, ας μη συνεχίσουν να διαβάζουν γιατί θα εκνευριστούν.
Οι λύσεις για το οικονομικό αδιέξοδο είναι πάρα πολλές και πάρα πολύ απλές, μόνο που για να εφαρμοστούν απαιτούνται θυσίες από τους μεγάλους καρχαρίες. Μερικά απλά παραδείγματα. Ο μισθός του πρωθυπουργού να είναι ο μέγιστος που πληρώνει το δημόσιο. Ακολουθεί εκείνος του προέδρου της δημοκρατίας και κάτω από αυτόν να ιεραρχούνται οι αμοιβές όλων των υπολοίπων που πληρώνονται από το δημόσιο, τις ΔΕΚΟ και τους λοιπούς οργανισμούς. Αυτό λένε πως δεν γίνεται, γιατί τότε κανείς δεν θα θελήσει να δουλέψει στην ΕΡΤ, να διοικήσει την Εθνική Τράπεζα κτλ. Κουταμάρες. Γιατί όλοι θέλουν να έχουν στο βιογραφικό τους ένα διάστημα κατά το οποίο ήταν διευθυντές/διοικητές. Ομοίως στην ΕΡΤ, το πρόσωπό σου γίνεται γνωστό και βλέπετε πώς αυτό μπορεί να εξαργυρωθεί στις δημοτικές εκλογές: αντί να δίνεις εκατομύρια για προβολή, σε ξέρουν όλοι από την τηλεόραση και σε ψηφίζουν. Αντίστοιχα πλεονεκτήματα υπάρχουν σε πάρα μα πάρα πολλές θέσεις σχετικές με το δημόσιο. Φυσικά και δεν έχουν τέτοια πλεονεκτήματα όλες οι θέσεις. Βεβαίως, μόνο που όσες δεν έχουν πλεονεκτήματα, έχουν και χαμηλούς μισθούς. Είναι λάθος να τα βάζουμε (οι εκτός δημοσίου) με όλους τους ΔΥ: υπάρχουν και πολλοί που κάνουν δουλειά και τα βγάζουν πέρα με δυσκολία, επειδή δεν βρίσκονται σε θέσεις που "σηκώνουν" φακελλάκι.
Το τρανότερο παράδειγμα όμως όλων, τόσο σε ότι αφορά την τεμπελιά όσο και τις υπέρογκες αμοιβές, είναι αυτό των βουλευτών. Οι άνθρωποι αυτοί πληρώνονται 4-5 φορές για να κάνουν το ίδιο πράγμα, το οποίο σε τελική ανάλυση δεν κάνουν. Παράδειγμα, η εξεταστική για το Βατοπέδι. Δέχτηκαν να πάρουν τόσα πολλά χρήματα από τη συμμετοχή τους στις επιτροπές, ενώ ήταν η δουλειά τους να το κάνουν και στο τέλος έβγαλε ο καθένας το δικό του (κομματικό) πόρισμα σχετικά με τις μίζες που οι ίδιοι και οι συνάδελφοί τους πήραν. Αν κάποιος πιστεύει ότι η παραπομπή των τριών πρώην υπουργών θα οδηγήσει κάπου, να κάνει ένα βήμα μπροστά. Που πας ρε Καραμήτρο; Για να μην πω για την 5μελη επιτροπή και τα δύο αναπληρωματικά μέλη που συνεδρίασαν για να πάρει ο Καρχιμάκης iPhone. Κόστος επιτροπής άνω των 1.000 ευρώ (ίσως λέω λίγα), κόστος iPhone κάτω των 500, αξία ανεκτίμητη αν μας επέτρεπαν για μία ώρα να περνάμε και να φτύνουμε αυτούς τους 8!
Το ερώτημα βέβαια όλων δεν είναι ποιος φταίει (καρκίνο σ' αυτούς και τα παιδιά τους όπως λέει και ο Λεβέντης), αλλά πώς θα καταφέρουμε εμείς να επιβιώσουμε. Εδώ δυστυχώς η απάντηση δεν είναι εύκολη. Η απλή απάντηση θα ήταν να δουλέψουμε όλοι περισσότερο, ανεβάζοντας σε υψηλότερο επίπεδο την ποιότητα της εργασίας μας, αλλά πλέον ούτε αυτό δεν αποτελεί εξασφάλιση. Και εγώ και πολλοί άλλοι γνωστοί, προσφέρουμε ποιοτική εργασία, ίσως και καλύτερη από το ζητούμενο και απλά ελπίζουμε κάποια στιγμή να πληρωθούμε. Το πότε πλέον δεν αποτελεί πρόβλημα, απλά να μην χαθούν τα δεδουλευμένα. Είμαι σίγουρος ότι αυτό ισχύει για πολλούς. Το μόνο λοιπόν που μένει να κάνουμε και δεν το κάνουμε όλοι στο βαθμό που μπορούμε, είναι το κόψιμο των περιττών εξόδων. Μη βιαστείτε να πείτε ότι το κάνετε. Όλοι έχουμε αφήσει κάποια παραθυράκια. Μερικά παραδείγματα: εργαζόμενος με έσοδα κάτω των 500 ευρώ (ο μισθός είναι παραπάνω, το θέμα όμως είναι ότι δεν του καταβάλλονται), ο οποίος είναι όλη μέρα μπροστά σε ένα υπολογιστή με σύνδεση στο διαδίκτυο, εξακολουθεί να έχει και να πληρώνει iPhone. Τι το θες βρε χριστιανέ, είναι περιττό στην παρούσα περίοδο! Άλλος με παλιό σπίτι στην κατοχή του δεν δέχεται ούτε καν να ακούσει να μείνει εκεί, αλλά πάει και νοικιάζει διαμέρισμα. Άλλος που χρωστάει, μένει σε σπίτι με πισίνα. Άλλος με χρέη, έχει όμως ποδήλατο και σχετικό εξοπλισμό με αξία άνω των 3.000 ευρώ κι εξακολουθεί ν' αγοράζει. Άλλοι μένουν δίπλα στο μετρό, αλλά αρνούνται να το χρησιμοποιήσουν. Άλλοι ξοδεύουν 20ρικα για να πάνε για καφέ από τη μία άκρη της πόλης στην άλλη και μετά διαμαρτύρονται για τα 4 ευρώ του καφέ! Άλλοι εξακολουθούν να χρεώνουν κυριολεκτικά ότι να 'ναι για να μας παρέχουν τις υπηρεσίες τους, οι οποίες πλέον δεν μας είναι απαραίτητες. Και καλά, αυτοί καλά κάνουν. Αυτούς που πάνε και τις πληρώνουν δεν μπορώ να καταλάβω. Παρόμοια παραδείγματα έχουν όλοι στο κοντινό τους περιβάλλον και αν κοιτάξουν λίγο ψύχραιμα τον καθρέφτη, θα βρουν και στους εαυτούς τους.
Η λύση που εγώ προτείνω είναι μια φράση του Γιωργάκη, μόνο που εγώ την εννοώ: να κάνουμε την επανάσταση του αυτονόητου. Να σκεφτόμαστε λιγάκι πριν ενεργήσουμε και να μην πηγαίνουμε σαν κοπάδι εκεί που πάνε και οι άλλοι. Κάνοντάς το αυτό, θα κάνουμε καλό και στην οικονομία. Θα κλείσουν σίγουρα πολλά μαγαζιά και επιχειρήσεις, θα ανοίξουν όμως μετά άλλες οι οποίες θα λειτουργούν με πιο υγιή τρόπο. Και αυτές θα έχουν όλα τα φόντα για να πάνε μπροστά και να δημιουργήσουν νέες θέσεις εργασίας, για όσους θέλουν να εργαστούν και να παράγουν έργο, όχι για όσους θέλουν απλά να παίρνουν έναν μισθό, κάνοντας τίποτα. You can't make money sitting on your ass (δεν μπορείς να βγάλεις χρήματα καθισμένος στον κώλο σου), λέει πολύ σωστά το ρητό.
Το τελευταίο είναι για όσους (δέχομαι ότι είναι η μειοψηφία) τυχερούς έχουν πέντε δεκάρες στην άκρη και λίγες μετοχές. Μην πουλάτε ρε παιδιά. Τα λεφτά στα χρηματιστήρια βγαίνουν από τις διακυμάνσεις, όχι από τη σταθερότητα. Όσο κάτω και να πάνε οι τιμές, κάποια στιγμή θ' ανέβουν πάλι για να βγάλουν χρήματα οι μεγάλοι. Υπομονή για να βγάλουμε κι εμείς. Πότε θα ανέβουν; Άγνωστο. Εγώ πιστεύω ότι αυτό θα γίνει όταν πλέον πειστεί και ο τελευταίος κακομοίρης ότι ο σίγουρος τρόπος να βγάλει λεφτά είναι να δανειστεί και να "ποντάρει" μέσω παραγώγων στην πτώση. Τότε είναι που οι τιμές θα πάρουν τον ανήφορο και δεν θα λένε να πέσουν. Και τι θα κάνει τότε ο κακομοίρης; Θα δανειστεί και θα ποντάρει κι άλλα στην πτώση, πιστεύοντας ότι η ανοδική κίνηση είναι "φούσκα" η οποία σύντομα θα ξεφουσκώσει. Και μόλις αντιληφθεί το λάθος του, το πουλάκι θα έχει πετάξει σε ψηλότερα κλαδιά. Και τότε θα αγοράσει (πάλι με δανεικά) για να μειώσει τη ζημιά του. Ίσως και να προλάβει να τη μειώσει, το πιθανότερο όμως είναι πως τότε θα αρχίσει η πτώση και απλά θα συνεχίσει να χάνει μέχρι να τα χάσει όλα. Τότε θα έρθει η νέα γενιά παικτών και η ιστορία θα επαναληφθεί. Ξαναλέω λοιπόν: βάζουμε χρήματα τα οποία δεν θα χρειαστούμε για τα επόμενα 2-5 χρόνια (όποιος έχει μεγαλύτερο ορίζοντα, ακόμα καλύτερα), θέτουμε ένα αυθαίρετο αλλά λογικό περιθώριο κέρδους (αν έχεις μπει στις σημερινές χαμηλές τιμές, μπορείς να έχεις για στόχο σου ακόμα και ποσοστό κέρδους της τάξης του 300-400% και να επιτευχθεί) και περιμένουμε. Όταν πιάσουμε το στόχο, κλείνουμε τ' αυτιά μας, παίρνουμε τα χρήματα, απολαμβάνουμε μέρος των κερδών και τα υπόλοιπα τα αφήνουμε στο πλάι ώστε να τα επενδύσουμε πάλι μετά από 1-2 χρόνια, όταν θα έχουν πέσει οι τιμές. Μία φορά να μπεις τη σωστή στιγμή και να τηρήσεις τους απλούς και βασικούς κανόνες, μπορείς μετά να ζεις μια ζωή κάνοντας το ίδιο πράγμα. Το μόνο που δεν χρειάζεται είναι η βιασύνη και η απληστία.