Χαμένοι στη μετάφραση

"Το δις εξαμαρτείν, ουκ ανδρός σοφού" λέει η παροιμία. Κανείς δεν υποστήριξε ότι ο ΓΑΠ είναι σοφός, κάθε άλλο μάλιστα, ωστόσο ακόμα και η βλακεία έχει τα όριά της. Εκτός αν είναι ένα ακόμα από τα παραδείγματα που αποδεικνύουν ότι μας δουλεύουν κανονικότατα και ξεδιάντροπα.Δεν εξηγείται αλλιώς το γεγονός ότι παρόλο που στο παρελθόν ο ΓΑΠ έδωσε παραπάνω από μία φορές συνέντευξη σε ξένα μέσα και μετά δικαιολογήθηκε ότι ήταν λάθος απόδοσης του μεταφραστή τα όσα είπε, τώρα επιλέγει να κάνει ξανά το ίδιο. Τώρα στην κρισιμότερη -μέχρι την επόμενη- στιγμή για την ελληνική οικονομία, επιλέγει να δώσει συνέντευξη σε γερμανικό περιοδικό και όχι σε ελληνικό. Αφού ούτε ελληνικά ξέρει, ούτε γερμανικά, γιατί δεν τη δίνει σε αμερικάνικο περιοδικό που είναι και η μητρική του γλώσσα να μη γίνουν παρεξηγήσεις; Πόσες φορές θα κάνει το ίδιο ακριβώς λάθος; Τις αποφάσεις αυτές τις παίρνει μόνος του, τον συμβουλεύει η μαμά του ή ολόκληρο το επιτελείο του; Δεν ξέρω γιατί, αλλά στο μυαλό μου έρχεται ένα βιβλίο που είχα διαβάσει παλιότερα: "Η τεράστια κοινωνική σημασία των βλακών στο σύγχρονο βίο" του Ευάγγελου Λεμπέση.