ΕΚΛΟΓΙΚΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΜΕΡΟΣ 2

Οι απώλειες του γενικου δείκτη αγγίζουν το 4% αυτή την ώρα (λίγο μετά τις 13:00), λόγω του γενικού ξεπουλήματος σε όλο το ταμπλό. Αξιοσημείωτη είναι η άνοδος του ΔΟΛ άνω του 7%, του εκδοτικού συγκροτήματος που έχει στενές σχέσεις και στηρίζει το ΠΑΣΟΚ. Οι απώλειες στις τράπεζες ξεπερνούν το 5%, στην Πειραιώς συγκεκριμένα ξεπερνούν το 7% και όλα δείχνουν ότι ο επόμενος μήνας θα προσφέρει πολύ μεγάλες συγκινήσεις.
Οι στρατηγικές είναι δύο. Ή κάθεσαι στην καρέκλα σου και παρατηρείς όσα θα γίνουν ως απλός θεατής (η καλύτερη λύση αν δεν έχεις γερό στομάχι) ή συμμετέχεις ενεργά με αυξημένες πιθανότητες πολύ μεγάλου κέρδους ή ζημίας.
Το θέμα είναι πως ενώ όλοι παραδέχονται πως πρέπει να δοθεί πάρα πολύ μεγάλη έμφαση στην οικονομία, δεν πρόκειται να γίνει απολύτως τίποτα. Η κυβέρνηση θα διαλυθεί και ακόμα κι αν προκύψει νέα κυβέρνηση στις 4/10, μέχρι να αναλάβουν οι υπουργοί θα έχει τελειώσει το έτος.
Αυτό που προβλέπω πάντως και δυστυχώς δεν είναι καλό είναι πως μάλλον θα πάμε σε νέα απογραφή από τη νέα κυβέρνηση. Κι όλοι θυμούνται τα κωμικοτραγικά που συνέβησαν μετά την απογραφή του 2004. Τα αποτελέσματα για την οικονομία θα είναι τραγικά. Και δυστυχώς, ακόμα και η αλλαγή της κυβέρνησης, δεν φαίνεται να έχει το παραμικρό θετικό νέο στον ορίζοντα. Έκτακτη εισφορά, ημιυπαίθριοι, ΕΤΑΚ και λοιπά θέματα που απασχολούσαν την εγχώρια οικονομική επικαιρότητα, πλέον περνούν σε δεύτερη μοίρα κι ένας Θεός ξέρει πως θα κλείσει η μαύρη τρύπα του Δημοσίου. Ακόμα κι αν υπάρξουν νέα μέτρα, μέχρι να οριστικοποιηθούν, να ψηφιστούν και να εφαρμοστούν, θα έχουμε μπει στο 2010. Εκτός αν πιστεύει κανείς πως ο Γιωργάκης έχει έτοιμο πρόγραμμα. Ακόμα κι αν έχει πάντως, στην περίπτωση που δεν συγκεντρώσει αριθμό βουλευτών ικανό να εκλέξει Πρόεδρο της Δημοκρατίας, μάλλον δεν πρόκειται να το εφαρμόσει. Και αυτό που χρειάζεται η ελληνική οικονομία δεν είναι απλά ένα "καλό" πρόγραμμα, αλλά κόντρα με όλα τα συμφέροντα που έχουν οδηγήσει την οικονομία σε αυτή την άθλια κατάσταση. Και γράφοντας αυτό εννοώ από τα συμφέροντα των εργαζομένων μέχρι τα συμφέροντα των μεγάλων επιχειρήσεων. Η επόμενη μέρα της ελληνικής οικονομίας χρειάζεται μικρότερο δημόσιο τομέα, με λιγότερα δικαιώματα στο αραλίκι και λιγότερη ανοχή στα "θέλω" των νταβατζήδων του τόπου. Πιστεύει κανείς πως θα γίνει κάτι τέτοιο;